တခါတစ္ေလ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ ပစၥည္းမ်ား အခမဲ့ ရတဲ့ အစား အေသာက္မ်ား ကိုမွ စားသံုး တတ္တဲ့ လူေတြရဲ့ စရိုက္ ရိွတတ္တယ္။ ကရင္ျပည္နယ္ မာနယ္ပေလာ စခန္း သိမ္းပိုက္တဲ့ အခိ်န္မွာ ရန္သူမ်ား ထားခဲ့တဲ့ ပရိေဘာဂ အေခ်ာကိုင္သံုး ခိ်တ္ ေဆးရည္ (Varnish)ကို တပ္ၾကပ္ႀကီး တစ္ဦးမွ ဦးစီး ဦးေဆာင္ ေသာက္ျပရာ စစ္သည္ (၉)ဦး ခ်က္ခ်င္း ေသတာ ႀကဳံဖူး ပါတယ္။

တစ္စံု တစ္ေယာက္ေသာ သူက ၎ေဆးရည္ကို ဆားခပ္ ထည့္ရင္ အရက္လို ေသာက္လို႔ ရတယ္ ဆိုတဲ့ အတြက္ ေသာက္မိ ၾကတာ ျဖစ္တယ္။ အကယ္၍သာ ၎ေဆးရည္ဟာ ေသာက္မိရင္ အဆိပ္ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ နဂို ကတည္းက စဥ္းစား မိမယ္ ဆိုရင္ အဲဒီေလာက္ အျဖစ္ ဆိုးႀကီး ႀကံဳေတြ႔ စရာ မရိွနိုင္ဘူး၊ အေသာက္ မေတာ္တဲ့ အတြက္ တစ္ခ်က္တည္း အသက္ပါ သြားတဲ့ အျဖစ္ သနစ္က ကြ်န္ေတာ္ အတြက္ မေမ့နိုင္တဲ့ ကိုယ္ေတြ႔ အျဖစ္ အပ်က္ တစ္ခု အျဖစ္ ယေန့တိုင္ တည္ရိွေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ နိုင္ငံကို သိပၸံ စမ္းသပ္ခန္း တစ္ခန္းလို႔ သေဘာထား ၾကလား မသိဘူး၊ ၁၉၈၉ ခုနွစ္ ခန္႔က ျပင္သစ္ ေဆး ထုတ္လုပ္ေရး ကုမၸဏီ တစ္ခုက ငွက္ဖ်ား ကာကြယ္ေဆးကို ျမန္မာ- ထိုင္း နယ္စပ္ရိွ ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားမွာ လာေရာက္ စမ္းသပ္ တိုက္ေကြ်းေၾကာင္း ၾကားဖူး ပါတယ္။

အိမ္နီး နားခ်င္း နိုင္ငံမ်ားမွ လူသံုးကုန္ ပစၥည္းနဲ႔ စားေသာက္ကုန္ ပစၥည္းမ်ား အသစ္ ထုတ္တိုင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ နိုင္ငံသားမ်ားနဲ႔ စမ္းသပ္သြားတာ ျဖစ္တယ္။ သစ္သီး ကုန္စည္ဒိုင္ တစ္ခုက တာဝန္ရိွသူ တစ္ဦးနဲ႔ စကား စျမည္း ေျပာၾကားရင္းနဲ႔ တရုတ္ နိုင္ငံသားမ်ား ကြ်န္ေတာ္တို႔ နိုင္ငံ အတြင္း ပိုင္းမွာ ဖရဲသီး လာေရာက္ စိုက္ပိ်ဳးလာျခင္း အေၾကာင္းမ်ား အထိ စကား ေျပာရင္း ေရာက္သြားတယ္၊ ၎ပုဂၢိဳလ္မွ ေျပာျပရာမွာ တရုတ္ စိုက္ပိ်ဳးေရး ပညာရွင္မ်ားဟာ သူတို႔ တီထြင္ ထုတ္လုပ္ လိုက္တဲ့ ဓါတ္ေျမ ၾသဇာနဲ႔ သီးနံွေတြ စိုက္ပိ်ဳးျပီး သြားရင္ ၎ေျမႀကီးဟာ ေျမဆီ ဘယ္ေလာက္ ပ်က္စီးသြားတယ္၊ ၎ေျမႀကီးဟာ ဆက္လက္ စိုက္ပိ်ဳး လုပ္ကိုင္လို႔ ရ/ မရတာကို လာေရာက္ စမ္းသပ္တာ ျဖစ္ေၾကာင္း သူ႕ အျမင္ကို ေျပာျပတာ ျဖစ္ပါတယ္။

၎ကပဲ ဆက္ေျပာ ၾကားရာမွာ သူတို့႔ နိုင္ငံ၊ သူတို႔ ေျမႀကီး၊ သူတို႔ လယ္ယာ ေျမေတြမွာ စမ္းသပ္လို႔ အဲဒီေျမဟာ သံုးစားလို႔ မရေတာ့ဘူး ဆိုရင္ သူတို႔ သိပ္နစ္နာ မွာတဲ့၊ ႀကည့္ေနပါတဲ့ သူတို႔ စမ္းသပ္မႈ ျပီးသြားရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ ဖရဲသီးေတြ ဝယ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာသြားခဲ့ ပါတယ္။ ကုန္စည္ဒိုင္က ေျပာသလို မွန္ကန္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ မိေအး နွစ္ခါနာ ဘဝမိ်ဳး ျဖစ္သြားနိုင္ ပါတယ္။ လူေတြပါ ေသတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ေျမႀကီးပါ ေသသြားမယ္ ဆိုရင္ ဆိုျပီးေတာ့ စဥ္းစားမိတိုင္း ဤေဆာင္းပါး ေရးျဖစ္သြား တာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ မူဆယ္ျမိဳ႕မွာ ျမင္ေတြ႔ ေနရတာက ယခင္ ဒီအခိ်န္ဆိုရင္ (ဒီဇင္ဘာ/ ဇန္နဝါရီလ) ျမန္မာ နိုင္ငံထြက္ ဖရဲသီးမ်ား တရုတ္ နိုင္ငံပို႔ဖို႔ (၁ဝ၅)မိုင္ နယ္စပ္ ကုန္သြယ္ေရး ဇုန္ အတြင္း အလြန္ စည္ကား ေနတဲ့ အခိ်န္ျဖစ္ ပါတယ္။

အခုေတာ့ ဖရဲသီး တင္တဲ့ ကားမ်ား ကိ်ဳးတိုး ကဲ်တဲ၊ ဟိုနား တစ္စီး ဒီနား တစ္စီသာ ျမင္ေတြ႔ ေနရေတာ့တာ ျဖစ္တယ္။ ဖရဲသီး ကုန္သည္ေတြရဲ့ ခိုလို ညည္းတြား ေနတဲ့ အသံသာ မၾကားခ်င္ အဆံုး ၾကားေနရတာ ျဖစ္တယ္။ ဖရဲသီး ကုန္သည္ တခိ်ဳ႕ မူဆယ္မွာ တင္ရတဲ့ ေဈးနဲ႔ အရံႈးခံျပီး ေရာင္းခ် ၾကေၾကာင္း စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ ၾကားသိရ ပါတယ္။ ကုန္စည္ဒိုင္က မိတ္ေဆြ ေျပာသလုိမ်ိဳး ဖရဲ စုိက္ပ်ိဳး စမ္းသပ္မႈႀကီး တစ္ကယ္ပဲ ၿပီးဆုံးသြားၿပီလုိ႔ေတာင္ ထင္ရေလာက္ေအာင္ လက္ရွိ အေျခအေနနဲ႔ေတာင္ ကုိက္ညီေနတာကုိ ျမင္ေတြ ႔ရတာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း တင္ျပ လုိက္ရ ပါတယ္ခင္ဗ်ာ..

ကြ်န္ေတာ့္ မိတ္ေဆြတစ္ဦးမွ '' ခင္ဗ်ားေရးတဲ့ ေဆာင္းပါး ဖတ္ၾကည့္ေတာ့၊ သူမ်ား စီးပြားေရးကို ထိခိုက္ စရာေတြ ခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေနတယ္၊ သတိလည္း ထားပါဦး'' လို႔ ေစတနာနဲ႔ လာေျပာ ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ျပန္ရွင္း ျပရ ပါတယ္။

စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြ ထိခိုက္ ေစလိုတဲ့ သေဘာ၊ နစ္နာ ေစလိုတဲ့ သေဘာ မပါဝင္တဲ့ အေၾကာင္း၊ သူမ်ား နိုင္ငံမွာ စားသံုးသူ ကာကြယ္ေရး အေလး အနက္ ထားခိ်န္မွာ ကိုယ္ဆီမွာ စားသံုးသူ ဘက္မွ အကာအကြယ္ ေပးမယ့္ လုပ္ငန္းက အားနည္း ေနေသးတဲ့ အေၾကာင္းမ်ားကို ရွင္းျပခဲ့ ပါတယ္။

ျမန္မာနိုင္ငံက တင္ပို႔တဲ့ ေအးခဲ အမဲသားဟာ ပိုးမႊာ ကင္းရွင္း ေပးမယ့္လို႔ တရုတ္နိုင္ငံမွ ေရာဂါပိုး ပါလာတယ္ဆိုျပီး ပိတ္ပစ္တယ္။ တစ္ဖက္က ခိုးေၾကာင္ ခိုးဝွက္ ေဈးနိွမ္ ဝယ္ျပန္တယ္။ ဘယ္လို နားလည္လို႔ ရမလဲ။ ဟိုးတေလာက ဧရာဝတီ တိုင္းေဒသႀကီး ဘက္က သတင္း တစ္ပုဒ္ ၾကားရတာ စိတ္မခ်မ္း သာစရာ ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ငါးပိေရကိ်ဳ ျပဳလုပ္ရာမွာ ဓါတ္ေျမ ၾသဇာကို အသံုးျပဳတယ္ ဆိုတာဘဲ ျဖစ္တယ္၊ ျပဳလုပ္တဲ့ သူေတြ စားဖို႔ၾကေတာ့ သီးျခား ဖယ္ထား တယ္လို႔ ၾကားရပါတယ္။

ေနျပည္ေတာ္ အထက (၁၄) က ေက်ာင္းသား မိဘ တစ္ဦးရဲ့ ရင္ဖြင့္သံလည္း ထိတ္လန္႔ စရာ မွတ္သား ရပါတယ္။ ငါးတန္း ေက်ာင္းသူေလး (၁) ေယာက္ ေန႔စဥ္ အစပ္ေခ်ာင္း မုန္႔ (ကေလးမ်ား အေခၚ ဂ်ဴးျမစ္မုန့္) ေန႔တိုင္း ဝယ္စားခဲ့ေၾကာင္း၊ ေလးလေလာက္ အၾကာ (၂ဝ၁၂ ခုနွစ္ နိုဝင္ဘာလ) မွာ ဗိုက္နာတယ္ ဆိုျပီး ေဆးရံုး အပို႔မွာ ကြယ္လြန္ သြားေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ သတင္း ဆိုးမ်ား ၾကားေနရတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ စားသံုးသူ အကာ အကြယ္ ေပးေရး အေၾကာင္းမ်ား ၾကားသမွ်၊ သိသမွ် မေရးဘဲ မေနနိုင္ ေၾကာင္းမ်ားအား ကြ်န္ေတာ့္ မိတ္ေဆြကို ရွင္းျပခဲ့ရပါတယ္။

ရန္ကုန္မွာ ေနတဲ့ ညီျဖစ္သူ ဆီက တယ္လီဖုန္း လာလို႔ ကိုင္ၾကည့္တဲ့ အခါ လမ္းေဘးဆိုင္မွာ ေရာင္းတဲ့ မုန္႔ဟင္းခါး စားျပီး ေနာက္ပိုင္း ေတာက္ေလွ်ာက္ အန္ေန ရေၾကာင္း၊ တေနကုန္ အန္ခ်င္ေၾကာင္း၊ ဘာမွ စားေသာက္လို႔ မရေတာ့တဲ့ အေၾကာင္းမ်ား ေျပာလာ ပါတယ္။

ဤကဲ့သို႔ ျဖစ္ရျခင္း အေၾကာင္းရင္းကို ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားတဲ့ အခါမွာ မုန္႔ဟင္းခါး ေၾကာင့္လား စားတဲ့သူ ေၾကာင့္လား ဆိုတာ အခ်က္ ၂ ခ်က္နဲ႔ စဥ္းစားခဲ့ ပါတယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးမွာ ပါဝင္တဲ့ ပစၥည္းေတြ မသန္႔ရွင္းလို႔ ျဖစ္တာလား ဒါမွမဟုတ္ ဓါတ္မတည့္ တာေတြေၾကာင့္လား၊ စားေသာက္တဲ့ ညီက မုန္႔ဟင္းခါး မစားမီ အျခား ဓါတ္မတည့္တဲ့ အစားအစာေတြ စာမိလို႔လား စသည္ျဖင့္ စဥ္းစားစရာ အေၾကာင္းေတြ ျဖစ္လာရ ပါတယ္။ လမ္းေဘး စားေသာက္ဆိုင္ တခိ်ဳ႕ဟာ သန္႔ရွင္းမႈ ပိုင္းမွာ အလြန္ အားနည္းတာ ျမင္ေတြ႔ ေနရပါတယ္။ ေပကံ်ေနတဲ့ လက္နဲ႔ အစားအေသာက္မ်ား ကိုင္တြယ္ ေရာင္းခ် ေနတတ္ၾက ပါတယ္။ မ်ားေသာ အားျဖင့္ လက္ကေန တစ္ဆင့္ ကူးစက္တတ္တဲ့ ေရာဂါမ်ား ကပ္ပါ လာတတ္ျပီး စားသံုးသူကို ေရာဂါရ ေစတတ္ တာျဖစ္တယ္။

တခိ်ဳ႕ ဆိုင္ေတြက်ေတာ့လည္း စားေသာက္ကုန္ ပစၥည္း အပိုင္းမွာ ေဈး သက္သာတာ ရွာထားတဲ့ အတြက္ မလတ္ဆတ္ ေတာ့တာေတြ၊ မူမမွန္ေတာ့တဲ့ ပစၥည္းေတြ ျဖစ္တဲ့ အခါက်ေတာ့ စားသံုးသူမွာ လာျပီး ဒုကၡ ေရာက္ရၾက ေတာ့တယ္။ အခိ်ဳ႕လူမ်ား က်ေတာ့လည္း ဘယ္အခိ်န္မွာပဲ စားစား တစ္ခါ ေလးေတာင္ ဗိုက္မနာ ၾကဘူး၊ လမ္းေဘး ဆိုင္ေတြမွာ ဘယ္လိုပဲ စားစား ဘာမွ ျဖစ္စရာ အေၾကာင္း မရိွဘူးလို႔ ေျပာတတ္ၾက ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ေရာဂါျဖစ္တာ မသိေသးတာ ျဖစ္မယ္၊ ေရာဂါ ျဖစ္တာ သိသြားတဲ့ အခိ်န္မွာ ေဆးမမီေတာ့တဲ့ ဘဝ ေရာက္တတ္ ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ စကားပံုမွာ '' အစားမေတာ္ တစ္လုတ္၊ အသြားမေတာ္ တစ္လွမ္း'' ဆိုထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခန္႔ မသင့္ရင္ တစ္ခါ စားရံုနဲ႔ ဝုန္းကနဲ႔ လဲက်ျပီး ေသဆံုးတဲ့ အျဖစ္ေတြ ၾကားဖူးပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္လွ်င္ ဒူးဆစ္ေလာက္ ရိွတဲ့ေရ ေခ်ာင္းထဲ ေရနစ္ျပီး ေသဆံုးတဲ့ အျဖစ္ေတြ ၾကားဖူးပါတယ္။ ေရွးလူႀကီး သူမမ်ားက ေပါ့ေပါ့ တန္တန္ မစားၾကဖို႔၊ မလုပ္ မကိုင္ၾကဖို႔ ဆိုဆံုးမ ခဲ့တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

Pages