ေစ်းႏႈန္းဆိုတာ က်တိုင္းေကာင္းသလား။

ကြၽန္ေတာ္တို႔အပါအ၀င္ ၿမိဳ႕ေနလူတန္းစားဆိုတာ စားသံုးသူအေရအတြက္က ၉၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ မဟုတ္လား။ ေစ်းတက္တာနဲ႔ ေစ်းက်တာ ဘယ္ဟာႀကိဳက္သလဲေမးၾကည့္၊ ေစ်းက်တာႀကိဳက္တာေပါ့။ ဒါမွ အရင္က ပစၥည္းတစ္ခုႏွစ္ခု၀ယ္လို႔ ရတဲ့ေငြပမာဏဟာ သံုးေလးခု၀ယ္လို႔ရႏိုင္တာေပါ့။ ေငြပိုရင္ အျခားဘက္မွာ ေတာင္ သံုးလို႔ရေသးတယ္။ ဘာကေတာ့ ေစ်းက်တယ္ေဟ့ဆိုရင္ စားသံုးသူေတြဟာ တျပံဳးျပံဳးနဲ႔ လက္ခုပ္တီးျပီး ႀကိဳဆုိၾကပါတယ္။
ေစ်းကြက္သေဘာတရားအရလည္း ၀ယ္လိုအားထက္ ေရာင္းလိုအားကမ်ားလို႔ ေစ်းက်တာလို႔ ေျပာႏိုင္တယ္။ ေရာင္းလိုအားက သိပ္မရွိပဲ၊ ၀ယ္လိုအားေတြက သိပ္လိုက္ေနရင္ ေစ်းတက္သြားမွာပဲ။ ဒါက အေရာင္းအ၀ယ္ရဲ႕ နိယာမပဲ။ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ကုန္ပစၥည္း ႏွစ္မ်ိဳးအေၾကာင္း ကြက္ျပီးနမူနာအေနနဲ႔ ၾကည့္ရေအာင္။ ၾကက္သြန္နီနဲ႔ ထန္းလ်က္ပါ။ အရင္ႏွစ္ေတြက ေရႊထီးေဆာင္းခဲ့တာေတြ ျပန္ေျပာေနရင္ ရွည္သြားလိမ့္မယ္။ ဒီႏွစ္ၾကက္သြန္ကေတာ့ မစိုက္ဖူးတဲ့ ေျမလြတ္ေျမ႐ိုင္းေတြမွာလည္းစိုက္၊ ေျမမလြတ္ေျမမ႐ိုင္း ေတြမွာလည္းစိုက္၊ မစိုက္ဖူးတဲ့ ေအာက္ျမန္မာျပည္ တိုင္းနဲ႔ျပည္နယ္ေတြမွာလည္း တိုးစိုက္၊ ပံုမွန္စိုက္ေနၾကမွာလည္း တိုးခ်ဲ႕စိုက္ရာမွ ေဆာင္းၾကက္သြန္ ကလည္း တေပါင္း တန္ခူးလမွာ တစ္ျပိဳင္တည္းေပၚေတာ့ ေရာင္းလိုအားေတြ အလြန္အင္မတန္ မ်ားျပီး ၀ယ္လိုအားေတြ လက္မိႈင္ခ်ဆလံတင္ၾကရပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေငြေပၚေရာင္းရင္းနဲ႔ပဲ ခ်ေရာင္း၊ ခ်ေရာင္းနဲ႔ တစ္ပိႆာကို အလကားနီးပါး ၁၅၀ က်ပ္မွ ၂၅၀ က်ပ္ေလာက္မွာပဲ တ၀ဲလည္လည္နဲ႔ တက္မလာပါဘူး။ ျပည္ပေမွာင္ခိုထြက္ေပါက္ေတြကိုလည္း စီမံခ်က္ခ်ျပီး လက္ခ်င္းခ်ိတ္ဆက္လုမတတ္ ပိတ္ထားတာကိုး။စားသံုးသူ ေတြကေတာ့ ဟန္က်တာေပါ့။ ေပါေပါမ်ားမ်ား ၀ယ္စားရတယ္။ အိမ္ရွင္မေတြက ၾကက္သြန္ေစ်း က်ျခင္းသည္ ဧတံမဂၤလ မုတၱမံဆိုျပီးေတာ့ မဂၤလာတစ္ပါးတုိးလုိ႔ ရေသးတယ္လို႔ေျပာၾကတယ္။
လက္၀ါးဘက္ကပဲ ၾကည့္မေနနဲ႔၊ လက္ဖမိုးဘက္က ျပန္ၾကည့္ၾကရေအာင္။ ၾကက္သြန္စိုက္ပ်ိဳးထုတ္လုပ္သူ ေတာင္သူေတြအကုန္လံုးနီးပါး နားေပါက္ေဟာင္းေလာင္း၊ ဆိုင္ကယ္ေရာင္းကာ၊ ငုတ္တုတ္ေမ့ေနၾကေလသတည္း။ ၾကက္သြန္စိုက္ခင္း (၁၀ ေတာင္ပတ္လည္) တစ္က်င္း၊ တစ္ဧကကို ၁၉၃.၆ က်င္း၀င္တယ္။ ေခ်ာင္းႀကီးေတြမွာ ေရက်ျပီး တန္ေဆာင္မုန္းလဆိုရင္ သက္ဆိုင္ရာက ေျမခြဲေ၀စိတ္ျခမ္းေပးတယ္။ ဘာရံပံုေငြ၊ ညာရံပံုေငြေတြရွိတာေပါ့။ အဲဒီေျမငွားခက တစ္ဧကကို ႏွစ္သိန္းေလာက္က်တယ္။ မ်ိဳးေစ့ဖိုး၊ လုပ္အားခ၊ ေျမဆီေျမၾသဇာ၊ ပိုးသတ္ေဆး၊ ေရျဖန္းေရေလာင္းခ စုစုေပါင္းလိုက္ရင္ တစ္ဧကကို ၁၆.၅ သိန္းေလာက္က်တယ္။ ဒီတစ္ဧကဟာ ပိႆာ ၅၀၀၀ ထြက္တယ္ဆိုပါစို႔။ ေပၚေပၚခ်င္း အခင္းထဲမွာ ၾကက္သြန္အစိုခ်ိန္ တစ္ပိႆာကို ၃၃၀ က်ပ္က်ေနျပီ။ အဲဒီအခ်ိန္ေပါက္ေစ်းက ၁၅၀ က်ပ္မွ ၃၀၀ က်ပ္အထိပဲရွိပါတယ္။ အဲဒီၾကက္သြန္ေတာင္သူမွ မငိုရင္ ဘယ္ေနာက္ပိုင္းမင္းသားက လာငိုမွာလဲ။ ခု ဇူလိုင္လေနာက္ပိုင္းေရာက္မွ ၾကက္သြန္တစ္ပိႆာ ၄၅၀ က်ပ္-၅၀၀ က်ပ္ ျဖစ္လာတယ္။ ဒီအခ်ိန္ေရာင္းရရင္လည္း အေလ်ာ့တြက္နဲ႔က ၄၀၀ က်ပ္ေစ်းေလာက္ ေရာင္းရသလို ေနမွာပါပဲ။ တစ္ေႏြလံုး ပူခ်င္တိုင္းပူျပီး ေလ်ာ့ခ်င္တိုင္းေလ်ာ့ျပီးျပီ။
ထန္းေတာင္သူေတြ ဘယ္လိုအသက္႐ႈ ခက္ခဲေနသလဲ ၾကည့္ၾကအုန္းစို႔။ အျခားေတာင္သူေတြက ေျမေပၚမွာစိုက္၊ ေျမေပၚမွာခူးရတာ၊ ထန္းသမားက အသက္စြန္႔ျပီး ေလထဲမွာ ထန္းလွီးရတယ္။ ေလလုပ္သား တစ္မ်ိဳးပါပဲ။ အာမခံေတာင္ရွိသင့္တယ္။ ထန္းလ်က္တစ္ပိႆာရဖို႔ အိမ္သားကထန္းတက္ျပီး ကေလးေတြက ျမဴအိုးထမ္း၊ အိမ္ရွင္မက ထန္းလ်က္ခ်က္၊ မိသားစုလုပ္ငန္း အျပင္လူမငွားရေတာ့ သက္သာတာေပါ့လို႔ ထင္စရာရွိတယ္။ သူ႔လုပ္ငန္းသံုး ပစၥည္းေတြျဖစ္တဲ့ ထန္းလ်က္တဲ၊ ရင္းေတာင္၊ ရင္းစြဲ၊ ထန္းလွီးဓါး၊ ျမဴအိုး၊ ႀကိဳး၊ ထံုး၊ ေလာင္စာ၊ အိုး၊ မီးဖိုစတဲ့အသံုးအေဆာင္ေတြက မရွိမျဖစ္အရင္းအႏွီးေတြပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ထန္းလ်က္ တစ္ပိႆာရဖို႔က အရင္းေငြ ၃၀၀ က်ပ္က ၄၀၀ က်ပ္ေလာက္ရွိတယ္။
သူ႔ဟာသူ အရင္းဘယ္ေလာက္က်ေနက်ေန၊ ထန္းလ်က္ေစ်းက ဒီႏွစ္ ၂၄၀ က်ပ္၊ ၂၈၀ က်ပ္၊ ၃၀၀ က်ပ္၊ ၃၅၀ က်ပ္ ဒါပဲရွိတယ္။ အခုဇူလိုင္လလယ္ေရာက္မွ ၃၇၅ က်ပ္ထိျဖစ္ လာတယ္။ ၾကံကျဖစ္တဲ့ သကာရည္၊ ၾကံသကာ၊ တ႐ုတ္က၀င္တဲ့အခ်ိဳခဲ စတဲ့အရာေတြဟာ ထန္းလ်က္ေစ်းကို မတက္ေအာင္ ကာေပးသလိုျဖစ္ေန တယ္။ ဒီလိုျဖစ္ေနတဲ့ ၾကက္သြန္ေတာင္သူေတြ၊ ထန္းေတာင္သူေတြကို ကံမသကာပဲဆိုျပီး လက္ပိုက္ျပီးၾကည့္ ေနၾကမလား။ ကြၽတ္...ကြၽတ္၊ သနားလိုက္တာ၊ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလဆိုျပီး ထန္းလ်က္တစ္ေယာက္တစ္ခဲျမံဳ႕ျပီး ျပန္လာၾကမလား။ သူတို႔လို စိုက္ပ်ိဳးထုတ္လုပ္တဲ့ ေတာင္သူေတြ၊ အေျခခံထုတ္လုပ္မႈ ေစ်းေအာက္က်မသြားေအာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကာ ကြယ္မေပးသင့္ဘူးလား။
ကုန္ၾကမ္းအတိုင္း ၀ယ္ႏိုင္မယ့္ ျပည္ပေစ်းကြက္ေတြ ရွာေဖြေပးျခင္း၊ ခ်ိတ္ဆက္ေပးျခင္း၊ ၾကက္သြန္ကို ဒီအတိုင္းေရာင္းလို႔မရရင္ ၾကက္သြန္ေျခာက္လုပ္ျပီး ပို႔လို႔ရမလား၊ ၾကက္သြန္ေၾကာ္လုပ္ျပီး ပို႔လို႔ရမလား။ ျပည္ပ သားတို႔ ဘာေတြစားတတ္သလဲ။ စားခ်င္သလဲ။ ထန္းလ်က္ကို အလံုးအခဲအတိုင္းမပို႔ပဲ ေလးေထာင့္ပံုစံခဲ အျဖစ္ ပံုသြင္းျပီးပို႔မလား။ သြားေရစာအျဖစ္ ထုတ္လုပ္ပို႔ရမလား။ ထန္းလ်က္မႈန္႔အျဖစ္ ျပဳျပင္ျပီးမွပို႔ရင္ေရာ၊ ေစ်းကြက္၀င္မလား၊ နည္းပညာျဖန္႔ျဖဴးေပးမလား။ ထန္းေတာင္သူေတြ အပိုင္းကေတာ့ ထန္းမခ်ိန္တန္ထန္းမ၊ ထန္းဖိုခ်ိန္တန္ထန္းဖို အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ထန္းတက္လွီး၊ ထန္းလ်က္ခ်က္၊ ထန္းလ်က္ေတြထြက္ေနၾကမွာပဲ။ ၾကက္သြန္သမားကလည္း ၾကက္သြန္ေတြေတာင္ပံုယာပံု ပံုရင္ေတာင္မွ အခ်ိန္တန္ရင္ ၾကက္သြန္မ်ိဳးေစ့ ေတြနဲ႔ ထြန္ယက္ ျပီးစိုက္ေနၾကမွာပဲ။ သူတို႔ႏွစ္ဦး တူညီတာကေတာ့ ေငြရွင္ၿမိဳ႕ပြဲစားေတြဆီက ႀကိဳထုတ္ႀကိဳသံုး ေတြနဲ႔ လံုးလည္ခ်ပ္ျပား လိုက္ေနမွာပဲ။ တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ ေၾကြးပင္လယ္မွာ နစ္သထက္ နစ္သြားမွာစိုးရတယ္။ အခ်ိန္တန္ရင္ စိုက္ရတဲ့ သူတို႔တာ၀န္ေတာ့ သူတို႔ေၾကၾကမွာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔တာ၀န္ကေရာ ........။


ျမင့္ဦး